Raptus puellae / Branka w XXI wieku / Похищение девушек

 

Żyjemy w XXI wieku, wieku podobno nowoczesnym. Głośno mówimy o równości między ludźmi, jesteśmy równi wobec prawa niezależnie od tego, skąd pochodzimy, jakiej jesteśmy płci albo narodowości. Każdy ma prawo do życia i do decydowania o sobie. Każdy ma prawo do szczęścia.

 

Powszechna deklaracja praw człowieka uchwalona w 1948 roku gwarantuje równe prawa mężczyzn i kobiet. Jednak dopiero 1979 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ uchwaliło konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW). Do dziś niektóre państwa nie ratyfikowały tej konwencji (m.in. Iran, Somalia, Watykan i Stany Zjednoczone).

 

Mimo obowiązywania tej konwencji niemal w całym świecie, gdzieniegdzie nawet współcześnie zdarzają się przypadki zmuszania do zamążpójścia. Niektóre narodowości, takie jak Tatarzy lub Słowianie, miały taką tradycję, ale „porwanie” odbywało się za zgodą kobiety. Było to nie tyle zmuszenie do czegoś kobiety, ile raczej przyjęta gra.

 

Inaczej dzieje się obecnie na Kaukazie, a także w Kazachstanie i Kirgistanie. Przyjęte jest, że mężczyzna powinien zapłacić „kałym” (według słownika PWN kałym to „wykup dawany przez narzeczonego przy zawarciu małżeństwa rodzicom lub krewnym narzeczonej”). Wysokość kałymu zależy od „wartości” dziewczyny: tego, co umie robić i ile ma lat; jeżeli jest jedyną córką, to „wartość” takiej dziewczyny bardzo wzrasta. „Rodzice jego ukochanej oczekują od niego 1500 dolarów, konia, który kosztuje kolejne 300-600 dolarów, krowy (250-300 dolarów), owcy (70 dolarów), nie licząc prezentów dla najstarszych członków jej rodziny”. Żeby nie płacić tych pieniędzy, mężczyzna kradnie kobietę i uprowadza ją do swojego domu. Czeka w nim rodzina porywacza, która w najlepszym razie usilnie namawia dziewczynę do zamążpójścia i „tłumaczy”, jak dobra to będzie decyzja. Zazwyczaj wszystko się kończy psychologiczną manipulacją.  Zresztą wystarczy samo przebywanie jeden dzień w obcym domu, by dziewczyna była uznana za „nieczystą”, niczym zgwałcona. Staje się pozbawiona czci. Rodzina takiej dziewczynki już nie przyjmie jej z powrotem, mówi, że ona nie ma wyboru. Po takiej nocy, podczas której właściwie nie było gwałtu, żaden porządny chłopak nie weźmie takiej dziewczyny za żonę. Szczęściem dla niej będzie, jeśli porywacz się nie rozmyśli i jednak weźmie z nią ślub.

 

Ja sama rozmawiałam z dziewczyną, która przed ukończeniem 17 roku życia trzykrotnie została porwana. Za pierwszym razem miała 13 lat, porwał ją jej chłopak. Był od niej starszy, pochodził z innego kraju i chciał zabrać ją ze sobą. Na szczęście udało jej się uciec. Za drugim razem złapano ją i wepchnięto do samochodu. Zdążyła napisać do starszego brata, który wszczął bójkę i ją uwolnił. Za trzecim razem zareagowali obcy ludzie na ulicy.

 

Według organizacji pozarządowych obecnie nawet co druga zamężna Kirgizka była porwana. Dwie trzecie z nich zostały wydane za mąż wbrew swojej woli, a co dziesiąta ledwo znała swojego przyszłego męża przed uprowadzeniem. Zdarza się, że niektóre nawet nie widziały go nigdy wcześniej na oczy. Oblicza się również, że w Kazachstanie co roku 5 tysięcy kobiet jest porywanych i wydawanych za mąż. Liczby te prawdopodobnie są niedoszacowane, bo opierają się tylko na zgłoszonych i opisanych przypadkach. A co z przestępstwami, które nie zostały zgłoszone? Ile ich jest?…

 

Lokalna społeczność zazwyczaj milczy, organy ścigania nie reagują. Młode kobiety, często dziewczynki przed okresem dojrzewania, zostają więźniami nie swojej rodziny przez całe życie. Nie wolno nam zamykać na to oczu. Wyobraź sobie, że twoja córka lub siostra nagle nie wróciła do domu, co więcej – z tego powodu jest zmuszona do ślubu, który okazuje się „jedynym rozwiązaniem”. I nikt na to w żaden sposób nie reaguje. Co poczujesz? Co zrobisz?

 

Похищение девушек

   Казалось бы, мы живем в 21 веке. И сегодня принято громко говорить о равенстве между людьми, в не зависимости где мы родились, женщина ты или мужчина, какой ты национальности. Мы все равны. У каждого человека есть право на жизнь, принимать решение о своей жизни, право на счастье.

 

Всеобщая декларация прав человека была ратифицирована в 1948 году, и уже тогда были прописано что мужчина и женщина равны. И только в 1979 году на всеобщей ассамблее ООН приняли Конвенцию о ликвидации всех форм дискриминации в отношении женщин (CEDAW). На сегодняшний день, остаются страны, которые до сих пор не приняли её. Такие как – Иран, Сомали, Ватикан и США. И сейчас в 21 веке, можно столкнутся с похищением девушек, и замужеством без согласия. Конечно, некоторые народы сохраняют традиции и для них это больше как ритуал. Девушку перед свадьбой похищают. Или некоторые народы почитают старые обычаи, что сначала  старшая дочка должна выйти замуж, но первой сделали предложение младшей и тогда жених как бы похищает невесту, родители невесты делают вид что злятся на них, до рождения первенца. Кавказ, Киргизия, Казахстан – к сожалению тут вы можете столкнуться с таким во варварством.  Считается, что главная причина похищение девушек в этих странах мужчина обязан заплатить «калым» (калым – выкуп за невесту). Выкуп зависит от девушки – её навыки, возраст, если девушка единственная в семье, либо младшая дочь, то цена такой девушки возрастает. «Родители возлюбленной ожидают от парня около 1500$. Коня, который стоит ещё около 300-400$, КРС (250-300$) овец (70$)и это не считая подарков для самых старших и почётных членов семьи». Конечно, постепенно эти традиции и обычаи вымирают, в наше время больше дарят деньги да технику.  Но факт остается фактом, живого человека как будто выставляют на торги И оценивают как вещь. Чтобы не платить этот выкуп, мужчина принимает решение украсть невесту. Привозит её к себе домой, где в идеале ждёт вся его семья  и радушно встречает невестку. Начинают её успокаивать, уговаривать принять правильное решение (хотя уже всё решено за девушку). Обычно всё заканчивается психологическим давлением.  Достаточно пробыть одну ночь в чужом доме, и девушка уже считается «не чистой». У неё больше нет чести, и отчий дом не принимает её назад, ей говорят, что теперь она не может вернуться. Никто не возьмёт её в жены, никому она больше не нужна. Для них это позор, она провела ночь в чужом доме. И совершенно, неважно была ли девушка изнасилована или спала в отдельной комнате одна. Общественное мнение уже сложено, приговор выдан – должна идти под венец. Я разговаривала с девушкой, которую трижды пытались украсть до 17 лет. На 13 году жизни, её парень переезжал в другую страну и таким способом решил забрать её с собой. К счастью ей удалось сбежать, но это было большим потрясением и предательством для неё. Второй раз, она вышла в магазин, её схватили и запихали в машину. Она даже закричать не успела, но быстро сориентировалась и написала брату. После аферы и ужасной драки её привезли домой. А третий раз за реагировали прохожие.

 

Международные организации твердят, что каждая 2 замужняя Киргизка была похищена. Две трети из них были выданы замуж против своей воли, каждая десятая практически не знала своего будущего мужа. Были и такие случаи, когда девушка видела своего спутника жизни только на свадьбе. В Казахстане в год похищают около 5 тысяч девушек и выдают замуж.  Но ведь это только, те о которых нам известно. Как вам известно, не раскрытых преступлений всегда больше. Мы можем только предполагать какая на самом деле статистика.  К сожалению,  общество по этому поводу молчит, правоохранительные органы особо не реагируют. Молодые девушки, часто несовершеннолетние девочки, становятся пленниками своей семьи на протяжении всей  жизни.  Ведь на самом деле, что важно для такой девушки? Это поддержка близких – семьи, окружения.  Нельзя закрывать глаза на такие вещи. Просто представьте себе, вот ваша дочь не вернулась домой. И теперь обязана выйти замуж,

потому что никто не поддержал её, никто не помог ей. Чтобы вы почувствовали?

 

Autorka: Lex Kasso

Źródła:

  • Reconciled to Violence. State Failure to Stop Domestic Abuse and Abduction of Women in Kyrgyzstan, 09.2006, Human Rights Watch
  • Dramat Kirgizek. Porywają dziewczyny, by je zmusić do ślubu, Wirtualna Polska, 04.09.2012
  • Ludwika Włodek, Kradziona panna młoda w Kirgizji. „Młodą żonę traktuje się w rodzinie męża jak część dobytku”, Wysokie Obcasy, 22.11.2014
  • kz Кража невест: как складываются судьбы украденных девушек в Казахстане
  • kz Кража невесты

Foto: https://tengrinews.kz/userdata/news/2014/news_260884/photo_134233.jpg

 

Share this:
Facebooktwittergoogle_plustumblr

Post Author: Redaktor

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *