Prawo do Amerykańskiego Snu

„We’ve got the House and the Senate debating this issue, and it’s… it’s really astonishing that in a country founded by immigrants, „immigrant” has somehow become a bad word. “

 

Po śmierci Katarzyny Wielkiej  w 1796 roku do władzy doszedł jej syn, Paweł I. Nowy car nienawidził matki w takim stopniu, że postanowił zrobić wszystko, by zrujnować sukcesy, na które Katarzyna pracowała całe swoje życie. Zrywał sojusze, zawiązywał nowe, sprzeczne z poprzednimi, gubił się w wycofywaniu się z reform własnych, jak i tych swojej poprzedniczki. Czemu do tego nawiązuję? Ponieważ nie skłamałabym, mówiąc, że obecna sytuacja w Stanach Zjednoczonych łudząco przypomina tę z XVIII-wiecznej Rosji. Jednak rząd USA dotyka swojego najsłabszego punktu – kwestii imigracji

W roku 2012 prezydent Barack Obama za pomocą dyrektywy zapoczątkował erę DACA. DACA, czyli Deferred Action for Childhood Arrivals, jest (czy raczej powinnam powiedzieć: była) polityką imigracyjną zapewniającą zbiór praw dla imigrantów, którzy przybyli do Stanów nielegalnie, przed ukończeniem 16 roku życia i w Stanach byli w trakcie lub ukończyli naukę w formie liceum lub koledżu. W ten sposób do dnia dzisiejszego z DACA skorzystało około 800 tys. osób między 15 a 32 rokiem życia. DACA zapewnia swojemu beneficjentowi poczucie bezpieczeństwa i stabilności; nie jest obywatelem Stanów Zjednoczonych, nie ułatwia mu to także w żaden sposób pozyskania obywatelstwa; daje mu natomiast prawo do legalnej pracy na okres dwóch lat z możliwością przedłużenia tegoż i chroni przed deportacją. Imigrant przestaje być nieudokumentowany, DACA pozwala mu na przykładowo aplikację na uniwersytet, prowadzenie życia w świetle prawa. Osoby objęte tym programem nazywane są „Marzycielami” (ang. Dreamers) od nazwy procedury legislacyjnej mającej na celu asymilację i zapewnienie stałego pobytu młodocianym nielegalnym imigrantom, DREAM Act (Development, Relief, and Education for Alien Minors Act).

Po sukcesie DACA, prezydent Obama postanowił w 2014 roku poszerzyć działanie dyrektywy na rodziców beneficjentów tejże polityki imigracyjnej, jednak spotkał się ze sprzeciwem niektórych stanów, przegrywając tym samym walkę o wdrożenie nowej polityki na drodze prawnej.

Dlaczego tak dobrze funkcjonująca polityka, która dotąd przebywała w bezpiecznym cieniu bierności opinii publicznej w obliczu wszystkich innych wydarzeń na świecie, znów powraca na języki?

Zaledwie na początku września administracja prezydenta Trumpa ogłosiła unieważnienie DACA do marca 2018 roku. Tym samym takie pozwolenia przestałyby być wydawane, a obecni ich posiadacze mogliby je przedłużyć maksymalnie do roku 2020. 787,580 osób zostałoby postawionych przed faktem braku legalnej, przyzwoicie płatnej pracy, brakiem możliwości studiowania czy możliwością nagłej deportacji będącej kaprysem funkcjonariusza.

Decyzja prezydenta spotkała się z bardzo głośnym odzewem. Ludzie wyszli na ulicę, 16 stanów złożyło pozew sądowy przeciwko decyzji Trumpa.

Nagle nastąpił przełom. Donald Trump dnia 14 września 2017 roku na swoim twitterowym koncie udostępnił następujący wpis:  „Czy ktoś naprawdę chce wyrzucać dobrych, wyedukowanych i spełniających się młodych ludzi posiadających pracę, służących w wojsku? Naprawdę!…..” Czyżby symbolizowało to nagłą przemianę wewnętrzną? To zbyt mocne sformułowanie. Prezydent zapowiedział chęć negocjacji z Demokratami na temat nie utrzymania DACA per se, ale wprowadzenia nowej procedury legislacyjnej, na którą on sam z ich strony czeka. Obiecujący początek.

Możemy definitywnie stwierdzić, że w tej chwili pięcioletnia kariera DACA dobiega końca. Zapewniła ona pięć owocnych lat dla ludzi, którzy nigdy nie chcieli być nielegalni, którzy pragnęli tylko żyć w pełni praw w państwie, które często jest im jedynym, jakie znają. DACA upadła, jednak marzenia Marzycieli wciąż pną się wzwyż, czekając na lepsze jutro w państwie, które nazywają domem.

 

Autorka: Lucyna Szczykutowicz

Bibliografia:

  1. Joanna Walters, What is Daca and who are the Dreamers?, Aktualizacja [14.09.17], Dostęp [20.09.17] The Guardian
  2. Dara Lind & Liz Scheltens & Silvia Philbrick, DACA, explained, Aktualizacja [06.09.17], Dostęp [20.09.17] Vox
  3. The Editorial Board, Morality Is Negotiable for Mr. Trump, Aktualizacja [15.09.17], Dostęp [20.09.17] New York Times
  4. Nagłówek: Kadr z teledysku The Hamilton Mixtape: Immigrants (We Get The Job Done), 2017, reż. Tomas Whitmore
Share this:
Facebooktwittergoogle_plustumblr

Post Author: Redaktor

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *